To The Bone:

Wat vind ik van deze film als ex-anorexiapatiënt?

Het kan je bijna niet ontgaan zijn dat er, na ’13 Reasons Why’ (een serie over zelfmoord) nu ook een Netflix-film is gelanceerd over de eetstoornis anorexia nervosa. De film ‘To The Bone’ heeft al veel stof doen opwaaien. Reden genoeg voor mij om deze film te kijken. En ja, ook ik heb er een mening over.

De verhaallijn van ‘To The Bone’

In de film zie je een stukje uit het leven van Ellen, een meisje dat diep in haar eetstoornis zit en al meerdere opnames achter de rug heeft, zonder succes. De familiesituatie is behoorlijk complex, zo woont ze bij haar stiefmoeder en haar vader (die er nooit is) in en heeft haar eigen moeder zelf ook te kampen gehad met psychische problemen. Ellen heeft, na haar laatste mislukte opname, de keuze om onder behandeling te gaan in een andere eetstoorniskliniek. Een kliniek waar veel goede verhalen de ronde over doen en die qua behandeling afwijkt van de gangbare behandeling. Ellen grijpt deze kans uiteindelijk aan. In de film zie je vooral hoe ze deze opname ondergaat.

Is deze film een trigger voor eetstoornispatiënten?

Ik denk dat dit sterk afhangt van het proces waar iemand zich in bevindt. Als ik ‘To The Bone’ had gezien voordat ik werd opgenomen, toen ik mij nog niet bewust was van het feit dat ik zelf een eetstoornis had, dan had ik mijn eigen problemen waarschijnlijk gebagatelliseerd en gedacht dat “het allemaal wel meeviel met mij”. En ja, in die fase had ik waarschijnlijk ook eetstoornis-trucjes uit de film kunnen halen. Toch ligt de focus in deze film (gelukkig) niet op het eetgedrag en ‘de trucjes’ en meer op het proces van het hoofdpersonage Ellen. En stel dat ik de trucjes niet uit deze film gehaald zou hebben, dan had ik die trucjes wel ergens anders vandaan gehaald. In die fase van mijn eetstoornis was ik daar namelijk ook naar op zoek en op het internet vind je alles.

Ik vond zelf veel herkenning in de film. Ook al is de kliniek in ‘To The Bone’ in vele opzichten heel anders dan de ‘gangbare klinieken’, ik herkende wel de spanning rondom de eet- en weegmomenten, stiekem water drinken om zwaarder te lijken op de weegschaal, stiekeme beweegmomenten zoeken, maar ook de verschillende ‘typetjes’. De patiënten in deze film zijn naar mijn idee heel ‘typisch’ uitgebeeld. In de ‘echte kliniek’, zitten deze types er zeker tussen, maar een eetstoornis is voor iedereen anders en uit zich ook bij iedereen anders. Er zullen ook genoeg patiënten in een kliniek zitten die helemaal niet zo’n extreem of typisch beeld laten zien als de patiënten in de film.

To The Bone

Romantiseert ‘To The Bone’ het beeld van anorexia?

Ja, een beetje wel. Zo ziet het hoofdpersonage Ellen er, ondanks dat ze zo mager is, in haar gezicht nog steeds behoorlijk gezond en mooi eruit, zeker in bepaalde beelden waar ze weer een beetje ‘tot leven komt’. Zo sprankelend liepen de anorexiapatiënten die ik in de kliniek zag er niet uit. Dit kan voor anorexiapatiënten die deze film zien het beeld van de eetstoornis romantiseren. Toch zijn er ook beelden waar ze Ellen juist wél heel slecht eruit laten zien, zoals het moment tegen het einde van de film.

Ook het stukje waar ze verliefd wordt vind ik een typische ‘Hollywood-scène’. Natuurlijk, dit kan iemand die in een kliniek zit overkomen, maar dit is zeker een geromantiseerde versie van ‘het echte leven’. Echter het weglopen voor haar gevoelens, is wel weer heel typisch voor eetstoornispatiënten en dit komt in de film wel mooi naar voren. Juist het ‘voelen’ is voor veel eetstoornispatiënten zo beangstigend.

Wat voor boodschap geeft ‘To The Bone’ je mee?

Dit vind ik uiteindelijk het belangrijkste aspect van de film; wat voor boodschap geeft deze film je mee? Ik vond dat de film wel duidelijk liet zien dat een eetstoornis niet over het eten gaat, maar over alles wat hierachter schuilgaat. De gezinstherapie scène vond ik heel sterk. Iedereen zegt en vindt er wat van, maar ondertussen wordt Ellen steeds stiller en kruipt ze steeds verder weg in haar eigen eetstoorniswereldje. Ellen staat erbij en kijkt ernaar. Ze is een soort buitenstaander van haar eigen leven, terwijl het op dat moment juist over haar gaat.

Wat ik ook mooi naar voren vind komen is het feit dat ook zij een keuze heeft, ondanks dat de anorexia haar in haar greep houdt. Je kan behandeling na behandeling proberen, maar de moed om het pad van genezing te gaan bewandelen moet toch echt vanuit jezelf komen. Niemand kan dit voor je doen. En om dat te bereiken is het essentieel om je gevoel toe te durven laten en je angsten onder ogen te komen. Toch kan ik me voorstellen dat de film voor mensen zonder eetstoornis nog steeds erg vaag blijft en dat dit nog sterker naar voren had mogen komen door bijvoorbeeld het hoorbaar maken van haar gedachten in sommige gedeeltes van de film.

Heb jij de film ook gezien? Wat vond jij van de film? Laat het mij weten in de comments onder deze blog of in een (privé)berichtje op Facebook of Instagram.

Liefs, Lotta

Bron foto’s: Netflix

Geplaatst door Healthy Life LAB

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Nieuwste posts

@HealthyLifeLab